به نقل از تراولاندتوروورلد (travelandtourworld)؛ گزارشهای تازه از صنعت گردشگری در دریای مدیترانه نشان میدهد که در سال ۲۰۲۶، تقاضا برای تجربههای غذایی موسوم به «لنگر بینداز و نوشجان کن» (Dock and Dine) به شکلی بیسابقه افزایش یافته و از مدلهای سنتی گردشگری لوکس پیشی گرفته است. در این سبک نوظهور، مسافران به دنبال رستورانهایی هستند که هیچ راه دسترسی زمینی ندارند و مهمانان ناچارند برای صرف یک وعده غذا، با قایق یا کشتیهای تفریحی مستقیما کنار اسکله اختصاصی رستوران لنگر بیندازند. یونان با تکیه بر جغرافیای جزیرهای خود، اکنون به قطب جهانی این نوع گردشگری تبدیل شده و توانسته است بازاری اختصاصی برای مسافرانی ایجاد کند که از مقاصد پرجمعیت و تکراری گریزانند.
تحلیلگران بازار سفر معتقدند که ارزش روانی یک وعده غذایی زمانی که رسیدن به آن مستلزم عبور از آبهای فیروزهای و پهلو گرفتن در یک اسکله دنج باشد، به مراتب بیشتر از رستورانهای مجلل شهری است. گزارش تراولاندتوروورلد تاکید میکند که در مناطقی نظیر خلیج «سارونیک» (Saronic)، دریای «یونیان» (Ionian) و مجمعالجزایر «دودکانس» (Dodecanese)، رستورانهای کوچک و خانوادگی که با صیادان محلی قرارداد مستقیم دارند، گوی سبقت را از رستورانهای دارای ستاره «میشلن» (Michelin) ربودهاند. در این نقطههای دورافتاده، منوی غذا نه بر اساس فهرستهای از پیش تعیینشده، بلکه بر پایه تازگی صید و محصولات تازهای است که همان لحظه از دریا به آشپزخانه میرسد و این تجربهای است که اکنون تحت عنوان «تجربه لوکس واقعی» شناخته میشود.
طبق متدولوژی جدید رتبهبندی مقاصد گردشگری دریایی، رستورانهایی در صدر فهرست محبوبیت قرار میگیرند که ضریب «انزوای جغرافیایی» بالایی داشته باشند. برای قرارگیری در سطح ممتاز این رتبهبندی، یک واحد پذیرایی باید فاقد هرگونه اتصال به شبکه جادهای باشد و تمامی مشتریان آن از مسیر آب وارد شوند. این رویکرد جدید که واکنشی به پدیده «بیشگردشگری» (Overtourism) در بندرهای بزرگ مدیترانه است، به مسافران حس کشف یک مکان مخفی را القا میکند. کارشناسان پیشبینی میکنند با پیشرفت فناوریهای دریایی و استفاده از قایقهای برقی بیصدا، دسترسی به این بنادر نامرئی تسهیل شود، اما محدودیت فیزیکی این فضاها همچنان ضامن بقای کیفیت و انحصاری بودن آنها باقی خواهد ماند.
