ادیبزاده افزود:
پس از این اعلام نظر، مالک به دیوان عدالت اداری مراجعه کرد و در نهایت، در سال ۱۳۹۹ رای قطعی دیوان عدالت اداری مبنی بر ابطال مفاد نامه میراث فرهنگی صادر شد. همزمان، در همان سال، پرونده ثبتی سینما ایران در ادارهکل میراث فرهنگی تهران تهیه و برای ثبت در فهرست آثار ملی کشور به وزارتخانه ارسال شد.
معاون میراث فرهنگی تهران، با بیان اینکه در شورای حریم، سینما ایران واجد شرایط ثبت ملی تشخیص داده نشد، گفت:
اما بهعنوان اثری دارای ارزش فرهنگی ـ تاریخی و بهعنوان یکی از قدیمیترین سینماهای کشور که روایتگر بخشی از حافظه جمعی شهر تهران است، در زمره سینماهای شاخص تاریخی تهران قرار گرفت و بهعنوان «بنای واجد ارزش» در فهرست آثار واجد ارزش شناسایی و ثبت شد. بر این اساس، مقرر شد اجرای هرگونه طرح توسعه، نوسازی و بهسازی بنا، مشروط به حفظ ارزشهای برجسته معماری، بهویژه شکل کالبدی بیرونی ساختمان و جدارههای آن، مجاز باشد. یعنی قرار بود مالک طرحی ارائه کند که این بخشهای ارزشمند بنا حفظ شوند. با این حال، در نهایت هیچ اقدامی از سوی مالک صورت نگرفت و مجددا طی مکاتبهای در سال ۱۴۰۳، مراتب به شهرداری تهران اعلام شد.
ادیبزاده یادآور شد:
سینما ایران، در محور تاریخی ـ فرهنگی لالهزار قرار دارد و در کنار دیگر سینماهای این محور، روایتگر بخشی از تاریخ سینمای کشور است. در حوزه فرهنگ و هنر، بخش مهمی از تاریخ سینماهای لالهزار را میتوان در سینما ایران مشاهده کرد. با این حال، مالکان این بنا هیچگاه بهدنبال حفظ ساختمان و نگهداشت کاربری فرهنگی آن نبودهاند.
عکسها: علیرضا صوتاکبر، لحظه مگ
