اگر تابهحال نام «اسکیمو» (Skimo) یا همان کوهنوردی با اسکی به گوشتان نخورده است، تنها نیستید؛ اما بهتر است این نام را بهخاطر بسپارید؛ چراکه قرار است در المپیک زمستانی ۱۴۰۴ (۲۰۲۶) در میلان و کورتینا، تمام نگاهها را به خود خیره کند. این ورزش چهرهای رقابتی و بیرحم از اسکی تورینگ (کوهنوردی با اسکی) است؛ جایی که ورزشکاران باید با قدرت بدنی بالا از کوه صعود کنند و بلافاصله با مهارت فنی خارقالعادهای روی برفها سر بخورند و پایین بیایند. این ترکیبی است که هم ریه را میسوزاند و هم آدرنالین را به اوج میرساند. (National Geographic)
«دی گیلبرت» (Di Gilbert)، راهنمای کوهستان اسکاتلندی، کسی است که یکتنه پرچم این ورزش را در بریتانیا بلند کرد. او که سال ۲۰۱۲ شرکت «اسکیمو اسکاتلند» (SkiMo Scotland) را بنیان گذاشت، داستان جالبی از ورودش به این دنیا دارد.
گیلبرت میگوید ماجرا از یک تجربه تحقیرآمیز شروع شد. او در سال ۲۰۱۱ برای پر کردن لیست تیم بریتانیا در مسابقات جهانی ایتالیا دعوت شد. او اعتراف میکند:
نمیتوانم به اندازه کافی تأکید کنم؛ من ورزشکار حرفهای نبودم. آنها فقط به نفرات نیاز داشتند. من آنقدر کند بودم که کاملا احساس بیگانگی میکردم. این تجربهای بسیار خجالتآور و زجرآور بود؛ اما همین اتفاق جرقهای شد تا تصمیم بگیرم این ورزش را در کشور به سطح حرفهای برسانم.
با اینکه اسکیمو در اروپا و آمریکای شمالی طرفداران زیادی داشت، در بریتانیا کسی آن را جدی نمیگرفت. گیلبرت عاشق شور و شوق و شبکه ارتباطی این ورزش شده بود و نمیتوانست باور کند برای رقابت حتما باید به آلپ سفر کنند. او سالها تلاش کرد تا توجه نهادهای ملی را جلب کند؛ اما درهای بسته تنها پاسخی بود که میشنید. نقطه عطف ماجرا در سال ۲۰۲۳ رخ داد؛ زمانی که خبر رسید اسکیمو قرار است در المپیک ۲۰۲۶ حضور داشته باشد.
پس از یک دیدار تصادفی با مدیرعامل وقت شورای کوهنوردی بریتانیا، جریان اتفاقات شکل دیگری به خود گرفت. حالا این شورا اسکیمو را زیر چتر خود گرفته و گروه ویژهای برای مدیریت تیمهای مسابقهای تشکیل داده است.
برای شروع اسکیمو، اول باید اسکیباز ماهری باشید. گیلبرت توصیه میکند ابتدا در باشگاههای اسکی محلی مهارت خود را بالا ببرید و سپس وارد بخش رقابتی شوید. در مسابقات، مسیرها معمولا کوتاه اما نفسگیر هستند؛ مثلاً مسیری ۱٫۵ کیلومترب با صعودهای سنگین.
وقتی از گیلبرت درباره دلیل علاقهاش میپرسند، پاسخ شاعرانهای میدهد:
من مذهبی نیستم؛ اما کوهها کلیسای من هستند. فقط شما هستید و محیط اطراف و امیدوارم یک همنورد خوب. ما اهالی کوهستان، همگی ارواح خویشاوندیم.
حالا تمام امید گیلبرت به این است که المپیک، نام اسکیمو را سر زبانها بیندازد؛ هرچند قلب او هنوز برای مسیرهای عظیم و تکنیکی در کوههای سوئیس و ایتالیا میتپد؛ جایی که چالش واقعی انسان و طبیعت رقم میخورد.
به نظر شما اسکیمو میتواند جای اسکی آلپاین را در محبوبیت بگیرد؟ دیدگاه خود را برای ما و سایر کاربران کجارو بنویسید.
عکسهای مقاله ساختهشده با هوشمصنوعی
